Opwindend werk is niet S.M.A.R.T. maar lekker vaag

Bijgewerkt op: 13 aug 2021

Column door: Jorrit Stevens


Onlangs las ik een opmerkelijk bericht, getiteld: ‘Een vaagmaak-bril voor als je van God niet naar vrouwen mag kijken’ over een uitvinding voor ultra-orthodoxe Joden:

‘In orthodoxe wijken in Israël lopen vrouwen aan de andere kant van de straat, zitten achterin de bus en kleden zich uitermate decent. Maar het is niet genoeg, want de verleiding […] is overal. Daarom is er – voor slechts €6 – een bril te koop die maakt dat je alles, en dan vooral vrouwen, wazig ziet.’

In Nederland bezoeken we, na werktijd, en masse café’s en restaurants waar we bier, wijn en andere spiritualiën rijkelijk laten vloeien om ons te benevelen en in kennelijke – vage – toestand onvergetelijke avonden door te brengen met de knapste exemplaren van het andere geslacht. Doe Maar-zanger Henny Vrienten bezong al treffend waartoe de liefde leidt: ‘En m’n scherpe blik is ook al dagen zoek’ En voegt daar meteen aan toe: ‘t kan me niet schelen zolang ze maar met me vrijt’. Ziedaar het hele drama / geluk van de verliefde heteroman in een notendop. Waar de uitvinder van de vaagmaak-bril vermoedt dat vaagheid kuisheid bevordert, tonen hele Nederlandse volksst